فرا خوانی به مهمانی خداوند را دوباره خوانیها هست لیکن فرا مانی را پایانی نیست گر بخواهی میتوانی باعزت بمانی
*********
شاعر:استاد فرزانه جعفر ناظم رعایا

دل تن از پلیدی شست ,تارود به مهمانی
کوله بار صبر افکند,رست از گرانجانی
پر در آسمانها زد ,یافت بس سیکبالی
در فراخنای وجود ,از پس فرا خوانی
هر طرف در آن پرواز نور وآزفنداک دید
بی دمیدن خورشید ,بی نزول بارانی
یافت از شکوه جلال ,بیکرانه ی هستی
خاستگاه عشق جمال ,جایگاه حیرانی
بود میز بان دایم ,در پذیرش مهمان
با شگفت در باری,بی دری و در بانی
در مقام قرب نبود ,تنگنا برای کسی
در فراخنا هر کس,جسته جا به آسانی
در عجیب تالاری , بین طالب و مطلوب
پرده بود و پیش وپسی,آشکار و پنهانی
نور و معنویت بود, گسترانده هر سویی
عشق بود وعرفانی,لطف بود و احسانی
جام مهر او می ریخت جرعه ها به هر کامی
بود از می نابی جوششی به هر جانی
کفر اگر نپنداری بود عاشق و معشوق
مبزبان آنسانی ,میهمان اینسانی
گر خلاف این باشد ,از چه روی میخواند
خالق دل عاشق ,مرغ د ل به مهمانی ؟
های مرغ خوش اقبال,باز هم بزن پروبال
همچنان بکن پرواز در فضای نورانی
ناظما ! فراخوانها ,گرچه میشود تکرار
در چنین پذیرشگاه , میتوان فرا مانی

« چه کسی پنیر مرا جابجاکرد؟» اثر اسپنسر جانسون با ترجمه ای از علیرضامیرزایی واز انتشارات سلسله مهر بیست ویکمین کتاب برگزیده برای نقد درانجمن است که درتاریخ چهارشنبه ۲۴ شهریور ۱۳۸۹ از ساعت ۴ تا ۶ عصر درفرهنگسرای شهرداری زرین شهر باحضور علاقه مندان به نقد گذاشته خواهد شد .

تصمیم بر آن است که نیمی از وقت جلسه به جوانان اختصاص یابدتابه صورت تعاملی به بررسی ونقد کتاب بپردازند بنابراین انجمن از حضور همه جوانان علاقه مند به کتاب استقبال می کند ومنتظر حضور ارزشمند آنها می ماند .

علاقه مندان موسیقی دستگاهی، نیک می دانند که چارچوب موسیقی امروز ایران چه از نظر محتوا و چه از نظر اسامی گوشه ها و آوازها، به موسیقی قدیم خیلی شبیه است و در عین حالت تفاوت های چشم گیری هم با آن دارد. یک نمونه اش نام و ساختار مقام راست است که در گذشته، یکی از ارکان موسیقی ایران بود و امروزه دیگر به آن شکل شناخته نمی شود. این مقام هم اینک در موسیقی دستگاهی وجود ندارد و اصولاً موسیقیدانان نامدار و ردیف شناس، رسمیتی برای آن قائل نیستند. فقط در برخی نوشته های قدیمی نام “راست” به تعداد زیاد دیده می شود ولی هیچ یک از راویان ردیف نه عنوان و نه فواصل آن را در مجموعه الحان خود ندارند. اما در چند نقطه ایران، هنوز می توان نشانه هایی از حضور عملی مقام راست پیدا کرد. در شرق خراسان، منطقه بوشهر و کوه های بختیاری، نشانه هایی از اجرای سازی و آوازی این مقام، شنیده می شود. از نمونه های خراسانی می توان به آهنگ “اشتر خجو” ، از نمونه های بوشهری به آهنگ خیام خوانی” و از نمونه های بختیاری به نوعی آواز سوگ موسوم به “گاگریو” اشاره کرد. نمونه دیگری که اینک می خواهم آن را معرفی کنم، مربوط به موسیقی مذهبی آذربایجان با صدای کم نظیر استاد سلیم موذن است. گر چه نمی دانم این گونه آوازی آیا در سنت موسیقی مذهبی یا غیر مذهبی آذری ها وجود دارد یا این که استاد موذن زاده با تسلط ویژه ای که بر ردیف ها موسیقی ایرانی دارند، خود شخصاً این گونه منحصر به فرد را وارد موسیقی مذهبی معاصر کرده اند. در هر حال گونه ارزشمندی است که سال های متمادی و دست کم در یکصد سال اخیر به ندرت استفاده شده است. البته رد پای این مقام، امروزه در موسیقی عربی همچنان دنبال می شود و اصولاً مقام بسیار مهم در موسیقی سنتی عربی به حساب می آید.

چند نمونه از اجراهای استاد سلیم موذن زاده را در این جا آورده ام تا علاقه مندان آواز ایرانی، آن ها را به نیکی بارها و بارها بشنوند. یکی از ویژگی های مقام راست، دور گردانی (مدولاسیون) آسان است. در بخش دوم از نمونه های زیر، استاد موذن زاده به زیبایی وارد فضای گوشه عراق می شود. در نمونه چهارم، با رویکردی غیر منتظره، سر از بیات ترک در می آورد و اذان معروف برادرش زنده یاد رحیم موذن زاده را سر می دهد. وی سپس، گریزی به مقام “صبا” یا همان شور عربی می زند و  در پایان پیش از فرود به مقام راست، گریزی هم به بیات اصفهان می زند.

بخش اول از آواز مذهبی سلیم موذن زاده را بشنوید

بخش دوم از آواز مذهبی سلیم موذن زاده را بشنوید

بخش سوم از آواز مذهبی سلیم موذن زاده را بشنوید

بخش چهارم از آواز مذهبی سلیم موذن زاده را بشنوید

حدود ۴-۵ سالی هست که با شهریار اسدپور، فرهاد خاکی و هاشم علیخانی دوست شدم.هر سه از بهترین دوستان من هستند که بسیار دوستشان دارم. اونا بختیاری هستند و در این چند سال مهمترین کاری که واسم کردند این بود که مرا با موسیقی بکر بختیاری آشنا کردند. خب خواننده معروف بختیاری ها آقا کورش اسدپور عمو شهریار بود و او مرا با عموش آشنا کرد و افتخاری دست داد که صدای ایشون را از نزدیک بشنوم و کاست هایشان را گوش بدم. بعد نابغه ای را باهام آشنا کردند.بهمن علائدین معروف به مسعود بختیاری که چند سالی هست از بین ما رفتند. من واقعه دوستش دارم و همیشه کارهاش را گوش می کنم و از دوستام کمک می گیرم که مفهوم شعرها را متوجه بشوم البته خیلی از کلمات بومی بختیاری را یاد گرفتم که به قول فرهاد تازه دیپلم دارم. بیشتر با کارهاش ارتباط برقرار کردم و حتی با شهریار چندتا از کارهایی که من دوست داشتم را با هم با تار زدیم که واقعا زیبا هستند. هر چه بیشتر پیش می رود بیشتر ناراحت می شوم که چرا چنین خواننده و شاعری از بین ما رفته و چرا من اینقدر دیر ایشون را شناختم.
در زیر نوشته ای از دوست عزیز هوشنگ سامانی وبلاگ موسیقی ما در مورد این استاد بزرگ قرار دادم که امیدوارم شما هم مثل من لذت ببرید.
_____________________________________________________

شاعر:نجمه امامی

برگرفته از وبلاگ مـــــــــــــــــاهور

صندلی ها پر شده یک جای خالی هم که نیست !!!

ظرفیت تکمیل تکمیل است قلبت مال کیست ؟

پشت در بر جا کلیدی چشم را چسبانده ام

وا کن این در را ببینم هلهله ها مال چیست ؟!!

یک نفر با دست می کوبد به روی شانه ام

می دوم ،پشت سرم با اخم می گوید :بایست !!!

می رسد با خنده می پر سد: چرا تر سیده ای ؟

من فقط خانم سوا لی داشتم از روی لیست !

نا متان لطفا ؟ ….و نامم را که گفتم ……….قاه قاه

چندمین زن بوده ای؟ نام شما در لیست نیست !!

نویسنده:علی اصغر حسامی

برگرفته از وبلاگ شبستان خیال

خورشید زرافشان پرتوهای خیال انگیزش را بر سر و روی خوشه های طلایی رنگ شالیزارها می پاشد و رنگی شراب گونه و رؤیایی به آن ها می بخشد . این در حالی است که  سطح یکپارچه ی شالیزارها که بسان فرشی یک دست ، با نقش های طلایی و رنگ دررنگ بافته شده است چشم ها رابه سوی خود خیره می کند . آفتاب زرین ، با رنگ طلایی خوشه ها درهم می آمیزد و صحنه ی ای می آفریند همه خیال درخیال .

تصور صحنه ای که درآن همه چیز به رنگ طلایی باشد شاید مشکل به نظر به نظر برسد اما برای کسانی که آن صحنه را دیده اند خیلی دور ازذهن نیست . در این صحنه ی خیال درخیال وشراب انگیز، خورشیدبسان کاکل آفتابگردان بربالای شالیزارها می تابدو شعاع های زندگی بخش خویش را نثار خوشه های زرین برنج می کند  .

گنجشکان ، سرمست از این همه زیبایی ونزهت ،  وخرسند از سفره ی گسترده ی دانه های شلتوک برایشان ، نغمه خوان و شادان بر فراز کشتزارها درپروازند .  به هرطرف که روی می آورم صفای شالیزاران چشمانم را می نوازد و به سوی خویش    می خواند . هنگام شب،  تابش نور مهتاب بر سطح این فرش گسترده ،خیال آدم را برمی انگیزد تا دمی درکنار این صحنه ها بنشیند و مهتاب و شالیزار و رودخانه را تماشا کند .

آن هنگام که نورمهتاب بربالای گیسوان آشفته ی درختان بید می تابد وقت آن فرامی رسد تا درکنار دوستی صمیمی ویکدل ، دل را به دست پرتوهای مهتاب بسپاریم و غرق در تماشای زیبایی های یک شب تابستان ، با رود و نیزاروکوه  و شالیزار به نجوایی شبانه بنشینیم .

تو ای دوست ، ای همراز وای همدم خلوت تنهایی ام بیا تا دمی در کنار این همه زیبایی بنشینیم و از مهتاب و شب و رود و صفای شالیزاران بهره ای ببریم که :
“هستی را نمی بینم بقایی ”

استاد فرزانه حاج جعفر ناظم رعایا

ریاست محترم شورای اسلامی شهر سده لنجان جناب حاج حسین ناظم الرعایا

در گذشت روانشاد خداداد ناظم رعایا را که عمری با خوشنامی در خدمت به خلق کوشید به شما و کانون عزادار ناظم الرعایا تسلیت عرض نموده و برای ان عزیز سفرکرده ارامش ابدی را از خداوند بزرگ خواهانیم.

مدیریت و هیات تحریریه سایت مردمی سده لنجان

پی نوشت:

مراسم هفتمین روز درگذشت روانشاد خداداد ناظم رعایا روز دوشنبه هشتم شهریور ماه جاری از ساعت سه بعد از ظهر تا پنج عصر در مسحد ابوالفضل شهر سده لنجان برگزار می گردد. و پس از آن بر سر مزار آن زنده یاد مراسمی برپا خواهد شد.

همیشه از انسان موفق می پرسند(راز موفقیتتان در چیست)

ولی از انسان شکست خورده نمی پرسند(راز شکستتان در چیست؟)

چرا ؟

نویسنده:حسین ادیبی

برگرفته از وبلاگ ایشان به نام سپهر

ولین روز ماه مبارک رمضان به افطار نزدیک می شد. خسته و بی حال تلویزیون را روشن کردم و منتظر نشستم. به رسم هر سال گوینده شروع به گفتن کرد:

این دهان بستی دهانی باز شد

تا خورنده لقمه های راز شد

چند خوردی چرب و شیرین از طعام

امتحان کن چند روزی در صیام

چند شب ها خواب را گشتی اسیر

یک شبی بیدارشو!دولت بگیر

گر تو این انبان ز نان خالی کنی

پر ز گوهرهای اجلالی کنی

طفل جان از شیر شیطان باز کن!

بعد از آنش با ملک انباز کن

چشمهایم را بستم و منتظر ندای آشنای هنگام افطار شدم.

اما صدای غریبی گوشم را آزرد. صدایی که با آن لحظات ملکوتی نامأنوس بود.

از بچه گی عادت کرده ایم لحظات ملکوتی افطار را با صدای ملکوتی و دعای ملکوتی ربنا شروع کنیم. اما امسال … نمی توانستم قبول کنم. کانال تلویزیون را عوض کردم. ولی خبری از آن صدای گرم همیشگی نبود.

تلویزیون راخاموش کردم و رادیو را روشن کردم. امواج رادیو را هم تغییر دادم ولی صدا ها و دعاها آشنا نبودند. با خودم گفتم اشکالی ندارد حتما شب اول است و شبهای دیگر همه چیز درست خواهد شد.

شب دوم و سوم هم همانگونه تمام شد.

گویی باید شرایط را پذیرفت. سیاست تا سر سفره های افطار هم آمده.

ماه رمضان امسال بدون ربنا آغاز شد . امیدوارم بی ربنا پایان نیابد.

چه کنم عادت است و ترک آن موجب مرض . چه عادتی نیکوتر از ربنای شجریان . ربنا با خون و گوشت و پوست ما درهم آمیخته. نمی توان آن را کنار گذاشت. به همین دلیل تازمانی که شرایط اینگونه باشد من هنگام افطار ربنا را از کامپیوترم گوش میدهم .