شعر تازه حامد عباسیان
با سلام حضور دوستان عزیز
بر عکس شعرهای قبلی که داخل سایت قرار داده شده بودند ترجیح دادم
این بار با یکی از کار های جدیدم به روز شوم
منتظر نظرات سازنده ی شما هستم
تقدیم به استاد عزیزم محمد علی بهمنی
که بزرگوارانه نسبت به این شعر لطف داشتند
روی سرم سیبی که توی کرم می لولد، در نقض قانون زمین بی جرم می افتد
این روزها دردی مخم را گاز می گیرد، انگار دندان های عقلم کرم می افتد
این روزها پا می گذارم آخر دنیا، از پرتگاه آخرش مایوس می افتم
در می روم از واقعیت های اینجا در فرضیه های خوب بطلمیوس می افتم
سر گیجه ام آنقدر ها چیز مهمی نیست، وقتی زمین دور سر گالیله می چرخد
دنیای من در چرخه ایی بیهوده افتاده، عمریست توی باور گالیله می چرخد
یک طرح گنگ فلسفی در ذهن داوینچی ست، ادراک غمگینی لبخند مونالیزاست
دنیای من حس قشنگ خود کشی کردن از روی بام قدمت برج کج پیزاست
دنیای من گیج است، بین خنده می گرید، در گیرودار خنده هایی تلخ و شیرین است
این داستان شاد در واقع دراماتیک، چیزی شبیه بغض های چارلی چاپلین است
در عصر من، در عصر جت های فضا پیما، وزنم مرا عمری زمین گیر خودم کردست
هر چند می دانم که این غمهای زجر آلود،در بهت سطح ماه هم بسیار سنگین است
دنیای من چنگال های خونی تاریخ؛ ژن هایی از دوران ما قبل بشر دارد
در امتداد وحشی نسل نخستی هاست، مثل تکامل در کتاب چارلز داروین است
دنیای من در چنگ هیتلر ناز نازی نیست، دنیای من غرق تفنگ اسباب بازی نیست،
عمریست روی صورت ناز عروسک هاش، جای خطوط خاکی و بی رحم پوتین است
دنیای من رگبار باران بر سر باروت؛ لبریز جنگل های سر سبز ویتنام است
دنیای من چادرنشین غربت غزه؛ لبریز زیتون های گمرنگ فلسطین است
دنیای من همواره در سوگ هیروشیما، مانند روح اینشتین آواره می ماند
در بمب های هسته ایی کابوس می بیند، هر لحظه زیر وحشت خمپاره می ماند
دارد تمام آرزو ها پینه می بندد، اندیشه های مارکسیستی، فکر باباهاست
در ازدحام «ایسم» های بی تفاوت، عشق، تک اتفاق سورئالیستی این دنیاست
ـــ …رادیو های کل دنیا، جنگ پشت جنگ، هی بر علیه آن یکی اخبار می گفتند
سردرد های مزمنم هی عود می کردند، کابوس ها دنیای گیجم را می آشفتند
این روز ها منگم، نمیدانم نمی فهمم، دارند دندان های عقلم
کرم
می افتند… ـــ
Loading ...
خوراک سایت مردمی سده لنجان